Wiadomość 001
Informacja od Komisji - TRIS/(2026) 1522
dyrektywa (UE) 2015/1535
Powiadomienie: 2026/0281/FR
Powiadomienie o projekcie tekstu przez państwo członkowskie
Notification – Notification – Notifzierung – Нотификация – Oznámení – Notifikation – Γνωστοποίηση – Notificación – Teavitamine – Ilmoitus – Obavijest – Bejelentés – Notifica – Pranešimas – Paziņojums – Notifika – Kennisgeving – Zawiadomienie – Notificação – Notificare – Oznámenie – Obvestilo – Anmälan – Fógra a thabhairt
Does not open the delays - N'ouvre pas de délai - Kein Fristbeginn - Не се предвижда период на прекъсване - Nezahajuje prodlení - Fristerne indledes ikke - Καμμία έναρξη προθεσμίας - No abre el plazo - Viivituste perioodi ei avata - Määräaika ei ala tästä - Ne otvara razdoblje kašnjenja - Nem nyitja meg a késéseket - Non fa decorrere la mora - Atidėjimai nepradedami - Atlikšanas laikposms nesākas - Ma jiftaħx il-perijodi ta’ dewmien - Geen termijnbegin - Nie otwiera opóźnień - Não inicia o prazo - Nu deschide perioadele de stagnare - Nezačína oneskorenia - Ne uvaja zamud - Inleder ingen frist - Ní osclaíonn sé na moilleanna
MSG: 20261522.PL
1. MSG 001 IND 2026 0281 FR PL 08-06-2026 FR NOTIF
2. France
3A. Ministères économiques et financiers
Direction générale des entreprises
SCIDE/SQUALPI/PNRP
Bât. Sieyès -Teledoc 143
61, Bd Vincent Auriol
75703 PARIS Cedex 13
d9834.france@finances.gouv.fr
3B. Ministère de l'agriculture, de l'agro-alimentaire et de la souveraineté alimentaire
Direction générale de la performance économique et environnementale des entreprises
SCPE/SDC
3 rue Barbet de Jouy
75349 PARIS 07 SP
4. 2026/0281/FR - C60A - Etykietowanie
5. Obowiązkowe oznaczanie pochodzenia mięsa wykorzystywanego jako składnik środków spożywczych.
6. Mięso z bydła, świń, owiec, kóz i gatunków drobiu, w tym surowe wyroby mięsne i mięso oddzielone mechanicznie, wykorzystywane jako składnik paczkowanych środków spożywczych.
7.
Rozporządzenie (UE) nr 1169/2011 w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności: art. 40, 43, 44 i 45.
nie dotyczy
8. Środek ten ma na celu wprowadzenie obowiązku oznaczania pochodzenia mięsa z bydła, świń, owiec, kóz i gatunków drobiu, w tym surowych wyrobów mięsnych i mięsa oddzielonego mechanicznie, wykorzystywanego jako składnik paczkowanych środków spożywczych.
Środek ten stanowi, że przedsiębiorstwa powinny w miarę możliwości podawać kraj pochodzenia mięsa wykorzystywanego jako składnik środków spożywczych. Odstępstwa umożliwiają im jednak ograniczenie się do oznaczenia takiego jak „UE” lub „spoza UE”, a nawet „UE lub spoza UE”.
Produkty wyprodukowane lub wprowadzone do obrotu w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w państwie trzecim nie podlegają wymogom tego środka.
Środek ten będzie obowiązywał do 31 grudnia 2030 r.
9. Środek ten jest podejmowany na podstawie art. 39 rozporządzenia INCO. Umożliwia ono państwom członkowskim przyjmowanie środków nakładających obowiązek etykietowania określonych rodzajów lub kategorii środków spożywczych, uzasadnionych co najmniej jednym z następujących powodów: ochrona zdrowia publicznego, ochrona konsumentów, zapobieganie praktykom wprowadzającym w błąd lub zapobieganie nieuczciwej konkurencji. Należy również przedstawić dowód na to, że większość konsumentów przywiązuje znaczną wagę do tych informacji. Ten środek wymagający obowiązkowego podawania kraju lub miejsca pochodzenia środków spożywczych może zostać wprowadzony tylko wtedy, gdy istnieje udowodniony związek między niektórymi właściwościami środka spożywczego a jego pochodzeniem lub miejscem pochodzenia.
9a. Następujące trzy punkty wykazują, że spełnione są wszystkie uzasadnienia wymagane na mocy art. 39 rozporządzenia INCO:
Związek między cechami charakterystycznymi mięsa pochodzenia europejskiego a jego pochodzeniem
Ustępy II i III projektu artykułu stanowią, że przedsiębiorstwa powinny w miarę możliwości podawać kraj pochodzenia mięsa wykorzystywanego jako składnik środków spożywczych. Przepisy zawarte w projekcie artykułu umożliwiają im jednak ograniczenie się do oznaczenia takiego jak „UE” lub „spoza UE”, a nawet „UE lub spoza UE”. W związku z tym jedynym rzeczywiście obowiązkowym wymogiem tego artykułu jest to, że produkt musi zostać zaklasyfikowany do co najmniej jednej z tych trzech kategorii („UE”, „spoza UE” lub „UE lub spoza UE”); przedsiębiorstwo ma wówczas możliwość albo ograniczyć się do tego minimalnego wymogu, albo podać kraj pochodzenia.
Jak się okazuje, od 1 stycznia 2006 r. wprowadzono pakiet przepisów europejskich („pakiet higieniczny”), obejmujący cały łańcuch dostaw żywności – od produkcji podstawowej po dystrybucję do konsumenta końcowego. Dwa rozporządzenia regulują szczegółowo praktyki chowu zwierząt i ustanawiają rygorystyczne normy dotyczące żywności pochodzenia zwierzęcego:
rozporządzenie (WE) nr 853/2004 ustanawiające szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego, mające zastosowanie do wszystkich podmiotów prowadzących przedsiębiorstwa spożywcze zajmujących się obróbką lub przetwarzaniem żywności pochodzenia zwierzęcego;
rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/625 z dnia 15 marca 2017 r. w sprawie między innymi zasad dotyczących zdrowia i dobrostanu zwierząt.
Ponadto można również przytoczyć następujące akty prawne:
– rozporządzenie (WE) nr 1/2005 w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu, określające maksymalny czas transportu, obowiązkowe okresy odpoczynku, dokładną gęstość załadunku oraz utrzymanie określonych temperatur;
– rozporządzenie (WE) nr 1099/2009 w sprawie ochrony zwierząt podczas ich uśmiercania, które nakłada wymóg, aby zwierzęta nie odczuwały żadnego możliwego do uniknięcia bólu, niepokoju ani cierpienia;
– rozporządzenie (UE) 2019/6 w sprawie weterynaryjnych produktów leczniczych, zakazujące podawania antybiotyków w celu wspierania wzrostu lub zwiększania wydajności.
W tym rozporządzeniu europejskim określono rygorystyczne normy, które mają wpływ na metabolizm i fizjologię zwierząt przez całe ich życie, aż do momentu uboju, a także na właściwości mięsa podczas jego obróbki i przetwarzania.
W świetle tych przepisów nie ulega wątpliwości, że produkty pochodzenia zwierzęcego z Unii Europejskiej wyróżniają się na tle analogicznych produktów pochodzących z państw trzecich.
Na przykład badania przeprowadzone między innymi przez naukowców z INRAE potwierdzają, że ograniczenie stresu podczas chowu i uboju zwierząt ma pozytywny wpływ na jakość mięsa1.
Oczekiwania konsumentów francuskich i europejskich
Od ponad dziesięciu lat liczne badania wskazują, że konsumenci zdecydowanie oczekują, aby na etykietach podawano pochodzenie składników zawartych w środkach spożywczych.
Na przykład badanie przeprowadzone w 2023 r. przez agencję badawczą Appinio w imieniu Collectif En Vérité, organizacji działającej na rzecz przejrzystości w odniesieniu do pochodzenia środków spożywczych2, wykazało, że 86 % konsumentów uważa, że przy dokonywaniu zakupu ważne są informacje o pochodzeniu produktów.
Według barometru z 2025 r. „Les Français, l’agriculture et l’alimentation” przygotowanego przez agencję Opinion Way prawie 69 % respondentów twierdzi, że jest skłonnych zapłacić więcej za produkt regionalny lub za produkt w 100 % francuski3.
Europejscy konsumenci przywiązują również dużą wagę do pochodzenia produktów. Świadczy o tym na przykład badanie Eurobarometr przeprowadzone przez EFSA w kwietniu 2025 r. dotyczące bezpieczeństwa żywności w Unii Europejskiej.
9b. Produkty wyprodukowane lub wprowadzone do obrotu w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w państwie trzecim nie podlegają wymogom tego środka. Nie będzie to zatem miało wpływu na transgraniczne usługi i handel.
Przepisy krajowe lub europejskie nie przewidują obecnie ogólnego obowiązku wskazywania pochodzenia produktów rolnych wykorzystywanych jako składnik paczkowanych środków spożywczych.
Środek ten jest najmniej restrykcyjnym sposobem osiągnięcia wyznaczonego celu, ponieważ jedynym rzeczywiście obowiązkowym wymogiem jest, aby podmiot zapewnił, że środki spożywcze należą do co najmniej jednej z następujących trzech kategorii etykietowania: „UE”, „spoza UE” lub „UE lub spoza UE”. Przedsiębiorstwo ma możliwość albo zastosowania się do tego minimalnego wymogu, albo podania kraju pochodzenia. Obowiązek ten jest zatem jak najmniej restrykcyjny.
9c. Nie ma innego sposobu na osiągnięcie zamierzonego celu, jakim jest poinformowanie konsumenta. Wpływ na handel z innymi państwami członkowskimi nie jest nieproporcjonalny w stosunku do celu, jakim jest zapewnienie konsumentom przejrzystości i identyfikowalności. Oznaczanie miejsca pochodzenia jest odpowiedzią na zdecydowane żądania europejskich konsumentów dotyczące identyfikowalności produktów mięsnych. Pomaga to wzmocnić i przywrócić zaufanie konsumentów, zwłaszcza w następstwie skandali związanych z żywnością. Ponadto przepis ten nie ma znaczącego wpływu na handel pod względem przeważającego udziału w wewnątrzwspólnotowym handlu danymi produktami.
10. Odniesienia: Brak odniesień.
11. Nie
12.
13. Nie
14. Nie
15. Nie
16.
Aspekty TBT: Nie
Aspekty SPS: Nie
**********
Komisja Europejska
Punkt kontaktowy Dyrektywa (UE) 2015/1535
e-mail: grow-dir2015-1535-central@ec.europa.eu
