Wiadomość 002
Informacja od Komisji - TRIS/(2020) 01101
dyrektywa (UE) 2015/1535
Tłumaczenie wiadomości 001
Powiadomienie: 2020/0174/D
No abre el plazo - Nezahajuje odklady - Fristerne indledes ikke - Kein Fristbeginn - Viivituste perioodi ei avata - Καμμία έναρξη προθεσμίας - Does not open the delays - N'ouvre pas de délais - Non fa decorrere la mora - Neietekmē atlikšanu - Atidėjimai nepradedami - Nem nyitja meg a késéseket - Ma’ jiftaħx il-perijodi ta’ dawmien - Geen termijnbegin - Nie otwiera opóźnień - Não inicia o prazo - Neotvorí oneskorenia - Ne uvaja zamud - Määräaika ei ala tästä - Inleder ingen frist - Не се предвижда период на прекъсване - Nu deschide perioadele de stagnare - Nu deschide perioadele de stagnare.
(MSG: 202001101.PL)
1. MSG 002 IND 2020 0174 D PL 30-03-2020 D NOTIF
2. D
3A. Bundesministerium für Wirtschaft und Energie, Referat E C 2, 11019 Berlin,
Tel.: 0049-30-2014-6353, Fax: 0049-30-2014-5379, E-Mail: infonorm@bmwi.bund.de
3B. Bundesministerium der Justiz und für Verbraucherschutz, Referat V B 2, 10117 Berlin
Tel.: 0049-30-18580-9522, Fax: 0049-30-18580-9525, E-Mail: poststelle@bmjv.bund.de
4. 2020/0174/D - SERV60
5. Projekt ustawy zmieniającej ustawę o poprawie egzekwowania prawa w sieciach społecznościowych
6. Dostawcy sieci społecznościowych i platform udostępniania plików wideo
7. -
8. Ustawa o poprawie egzekwowania prawa w sieciach społecznościowych zobowiązuje duże sieci społecznościowe do zarządzania skargami, w ramach którego muszą one przyjmować i sprawdzać skargi użytkowników oraz usuwać bądź blokować treści niezgodne z prawem, czyli karalne.
Projekt ustawy dostosowuje wymienioną ustawę do nowych wytycznych dyrektywy (UE) 2018/1808, która zmieniła dyrektywę 2010/13/UE o audiowizualnych usługach medialnych. Dyrektywa o audiowizualnych usługach medialnych zawiera nowe wytyczne w zakresie przepisów dotyczących zgodności z prawem, służące ochronie przed niedozwolonymi treściami na platformach udostępniania plików wideo. Dostawcy tych platform częściowo podlegają już dziś ustawie o poprawie egzekwowania prawa w sieciach społecznościowych. Inaczej niż obowiązująca ustawa o poprawie egzekwowania prawa w sieciach społecznościowych dyrektywa o audiowizualnych usługach medialnych wymaga jednak również wprowadzenia wytycznych w zakresie zgodności z prawem dla małych i tematycznych dostawców.
Przestrzega się uregulowanego w dyrektywie o audiowizualnych usługach medialnych podziału kompetencji między państwami członkowskimi. W przypadku dostawców platform udostępniania plików wideo, którzy mają siedzibę w innym państwie członkowskim lub uważa się, że mają tam siedzibę, zakłada się, że podlegający minimalnej harmonizacji zgodnie z prawem europejskim na podstawie art. 28b dyrektywy o audiowizualnych usługach medialnych poziom ochrony dotyczący określonych treści jest zasadniczo gwarantowany przez inne państwo członkowskie. W tych ramach uwzględniane są priorytetowe kompetencje kraju siedziby według art. 28a ust. 1 dyrektywy o audiowizualnych usługach medialnych. Kompetencje niemieckich władz w odniesieniu do tzw. lokalizacji rynkowej mogą występować tutaj zgodnie z art. 28a ust. 5 dyrektywy o audiowizualnych usługach medialnych w związku z art. 3 ust. 4 dyrektywy 2000/31/WE (dyrektywa o handlu elektronicznym) tylko w przypadkach szczególnej konieczności i zasadniczo dopiero po przejściu procedury konsultacji z krajem siedziby.
Transpozycja dyrektywy o audiowizualnych usługach medialnych ma miejsce w §§ 3d-3f ustawy o poprawie egzekwowania prawa w sieciach społecznościowych. § 3d wymienionej ustawy zawiera pod tym względem niezbędne definicje i regulacje dotyczące określania miarodajnego według art. 28a ust. 1 dyrektywy o audiowizualnych usługach medialnych państwa członkowskiego, w którym dostawca ma siedzibę lub uważa się, że ma on siedzibę. § 3e ust. 1 ustawy o poprawie egzekwowania prawa w sieciach społecznościowych stanowi, że do tak ujętych dostawców platform udostępniania plików wideo zasadniczo odnoszą się wytyczne wymienionej ustawy, jednak z uwzględnieniem regulacji specjalnych zawartych w § 3e ust. 2-4 wymienionej ustawy, zwłaszcza do mniejszych i zagranicznych dostawców. Te regulacje specjalne odnoszą się do objętych przez dyrektywę o audiowizualnych usługach medialnych, tworzonych przez użytkowników plików wideo i programów, podczas gdy np. treści tekstowe pozostają nienaruszone i pod tym względem nie ma miejsca ograniczenie dotychczasowej możliwości stosowania ustawy o poprawie egzekwowania prawa w sieciach społecznościowych. Na podstawie § 3f wymienionej ustawy utworzony zostaje urzędowy organ pojednawczy w zakresie sporów z dostawcami platform udostępniania plików wideo.
Projekt ustawy przewiduje dalsze zmiany, które poprawią w szczególności status prawny użytkowników względem sieci społecznościowych w przypadku sporu o działania sieci, np. skasowania treści, i zapewnią większą przejrzystość.
W obliczu doświadczeń z dotychczasowymi sprawozdaniami z przejrzystości należy zwiększyć zawartość informacyjną i porównywalność sprawozdań z przejrzystości według § 2 ustawy o poprawie egzekwowania prawa w sieciach społecznościowych. Tak więc w przyszłości trzeba będzie informować m.in. o zmianach w sprawozdaniach z przejrzystości względem poprzednich okresów sprawozdawczych i o ich możliwych powodach. Aby ułatwić opinii publicznej pewną porównywalność sprawozdań różnych dostawców, sprawozdania powinny zawierać w przyszłości streszczenie istotnych informacji. Ponadto w przyszłości trzeba będzie informować m.in. również o postępowaniu z obiekcjami (jak np. liczba przywróceń treści) oraz o podstawach funkcjonowania zautomatyzowanych procedur podczas znajdowania treści, które mają zostać usunięte, o ile dostawcy stosują takie procedury. Dostawcy mają w przyszłości informować ponadto, czy i w jakim stopniu do celów naukowych i badawczych w ramach zanonimizowanej analizy zapewniony zostanie dostęp do wiedzy dotyczącej konkretnych przypadków oddziaływania treści niezgodnych z prawem, skoordynowanych sposobów postępowania przy ich rozpowszechnianiu oraz powiązania treści niezgodnych z prawem z szczególnymi cechami osobowymi.
§ 3 ust. 1 zdanie drugie ustawy o poprawie egzekwowania prawa w sieciach społecznościowych jest uzupełniany celem wyjaśnienia w taki sposób, że drogi zgłaszania, którymi mogą być składane skargi na treści niezgodne z prawem, muszą być łatwe w obsłudze oraz już po samej treści m.in. łatwo rozpoznawalne i bezpośrednio dostępne. W ten sposób jeszcze raz dokonuje się wyjaśnienia, że trudna do znalezienia, długa lub skomplikowana „ścieżka kliknięć” od treści, które mają zostać zgłoszone, do możliwości złożenia skargi nie jest zgodna z ustawą.
Nowo utworzonym § 3b ustawy o poprawie egzekwowania prawa w sieciach społecznościowych wprowadza się procedurę dotyczącą obiekcji. Tym samym zapewnia się, że z jednej strony osoby składające skargi oraz z drugiej strony autorzy treści mogą w prosty sposób zażądać od dostawcy sieci społecznościowej weryfikacji decyzji dotyczącej treści.
Na podstawie § 3c ustawy o poprawie egzekwowania prawa w sieciach społecznościowych wprowadza się możliwość uznania organu pojednawczego zorganizowanego zgodnie z prawem prywatnym. Takie postępowanie pojednawcze może przyczynić się do osiągnięcia pozasądowego rozwiązania sporów między osobami składającymi skargi bądź użytkownikami a dostawcą.
Na podstawie § 4a ustawy o poprawie egzekwowania prawa w sieciach społecznościowych wprowadza się upoważnienie Federalnego Urzędu Sprawiedliwości do sprawowania nadzoru i wydawania zarządzeń.
W § 5 ust. 1 wymienionej ustawy dokonuje się wyjaśnienia, że pełnomocnikowi do przyjmowania doręczeń mogą być doręczane skargi, którymi podnosi się nieuzasadnione domniemanie występowania treści niezgodnych z prawem. Chodzi tutaj w szczególności o skargi, którymi żąda się przywrócenia treści usuniętych z odpowiednim uzasadnieniem przez sieć lub podnosi się niedopuszczalność opartego na tym zablokowania konta.
Zgodnie z § 5 ust. 2 ustawy o poprawie egzekwowania prawa w sieciach społecznościowych uprawnione do odbioru osoby będące do dyspozycji jako krajowe punkty kontaktu z organami ścigania mają być w przyszłości bezpośrednio wskazywane Federalnemu Urzędowi Sprawiedliwości, który z kolei może udzielać informacji o tym organom ścigania.
§ 14 ust. 3 i 4 ustawy o telemediach uzupełnia się w takim sensie, że w przyszłości sąd podejmujący decyzję o dopuszczalności wydania danych będzie jednocześnie mógł nałożyć zobowiązanie do wydania danych.
9. Niezmiennie aktualna pozostaje koniczność zwalczania karalnej mowy nienawiści w internecie. Obywatele mogą oczekiwać, że karalna agresja, jak np. nawoływanie do nienawiści lub groźby, nie będzie bezczynnie tolerowana. Dotyczy to również internetu. Do tego dochodzi fakt, że karalna mowa nienawiści może stać się pożywką dla czynnych napaści zagrażających zdrowiu i życiu obywateli. Poza tym karalna mowa nienawiści może spowodować poważne zastraszenie, które, ogólnie rzecz biorąc, zagraża – obok wolności wypowiedzi i swobody działania jednostki – demokratycznemu dyskursowi samemu w sobie, a przez to podstawom naszej demokracji.
Zasadniczo sprawdziło się podejście ustawy o poprawie egzekwowania prawa w sieciach społecznościowych, która weszła w życie dnia 1 października 2017 r., polegające na skonkretyzowaniu istniejącej odpowiedzialności dostawców sieci społecznościowych przy postępowaniu z podanymi do ich wiadomości skargami na treści niezgodne z prawem (Notice and take down).
Dotychczasowe doświadczenia praktyczne z wymienioną ustawą pokazują jednak, że niektóre regulacje powinny zostać udoskonalone. Ponadto należy dostosować wymienioną ustawę do nowych wytycznych dyrektywy o audiowizualnych usługach medialnych.
Uzupełnienia w niniejszym projekcie konkretyzują wprowadzone już wymienioną ustawą zarządzanie skargami (np. procedura dotycząca obiekcji, wymogi względem systemu regulowanej samoregulacji) i pozostają zatem w obrębie procedur, które mają być regulowane przez art. 14 ust. 3 druga część zdania dyrektywy o handlu elektronicznym. Wymogi dotyczące sprawdzania i ewentualnego szybkiego usuwania lub blokowania treści nie są zaostrzane niniejszym projektem. Regulacje dotyczące postępowania pojednawczego nie prowadzą do zobowiązania dostawców, które ograniczałoby świadczenie usług, zwłaszcza że art. 17 dyrektywy o handlu elektronicznym nieszczególnie dąży do ograniczenia krajowych mechanizmów pozasądowego rozstrzygania sporów.
10. Odniesienie do tekstów podstawowych: ustawa z dnia 1 września 2017 r. o poprawie egzekwowania prawa w sieciach społecznościowych (Federalny Dz.U. I s. 3352)
https://www.gesetze-im-internet.de/netzdg/NetzDG.pdf
ustawa z dnia 26 lutego 2007 r. o telemediach (Federalny Dz.U. I s. 179), ostatnio zmieniona artykułem 11 ustawy z dnia 11 lipca 2019 r. (Federalny Dz.U. I s. 1066)
https://www.gesetze-im-internet.de/tmg/TMG.pdf
11. Nie
12. -
13. Nie
14. Nie
15. Projekt powoduje dla dostawców sieci społecznościowych koszty realizacji w wysokości 284 000 EUR jednorazowo oraz 2 279 000 EUR rocznie. Z tego 45 400 EUR przypada jednorazowo, a 89 400 EUR rocznie na transpozycję 1:1 artykułu 28b dyrektywy 2010/13/UE (dyrektywy o audiowizualnych usługach medialnych). Po stronie Federacji powstają koszty realizacji w wysokości 1 064 987,22 EUR rocznie. Dla administracji wymiaru sprawiedliwości krajów związkowych oczekuje się kosztów dodatkowych w wysokości 63 000 EUR rocznie.
16. Aspekty TBT
Nie – Projekt nie wpłynie znacząco na handel międzynarodowy.
Aspekty SPS
Nie – Projekt nie wpłynie znacząco na handel międzynarodowy.
**********
Komisja Europejska
Punkt kontaktowy Dyrektywa (UE) 2015/1535
faks: +32 229 98043
e-mail: grow-dir2015-1535-central@ec.europa.eu
