Wiadomość 001
Informacja od Komisji - TRIS/(2026) 1412
dyrektywa (UE) 2015/1535
Powiadomienie: 2026/0260/DE
Powiadomienie o projekcie tekstu przez państwo członkowskie
Notification – Notification – Notifzierung – Нотификация – Oznámení – Notifikation – Γνωστοποίηση – Notificación – Teavitamine – Ilmoitus – Obavijest – Bejelentés – Notifica – Pranešimas – Paziņojums – Notifika – Kennisgeving – Zawiadomienie – Notificação – Notificare – Oznámenie – Obvestilo – Anmälan – Fógra a thabhairt
Does not open the delays - N'ouvre pas de délai - Kein Fristbeginn - Не се предвижда период на прекъсване - Nezahajuje prodlení - Fristerne indledes ikke - Καμμία έναρξη προθεσμίας - No abre el plazo - Viivituste perioodi ei avata - Määräaika ei ala tästä - Ne otvara razdoblje kašnjenja - Nem nyitja meg a késéseket - Non fa decorrere la mora - Atidėjimai nepradedami - Atlikšanas laikposms nesākas - Ma jiftaħx il-perijodi ta’ dewmien - Geen termijnbegin - Nie otwiera opóźnień - Não inicia o prazo - Nu deschide perioadele de stagnare - Nezačína oneskorenia - Ne uvaja zamud - Inleder ingen frist - Ní osclaíonn sé na moilleanna
MSG: 20261412.PL
1. MSG 001 IND 2026 0260 DE PL 22-05-2026 DE NOTIF
2. Germany
3A. Bundesministerium für Wirtschaft und Energie, Referat EB3
3B. Der Beauftragte der Bundesregierung für Kultur und Medien (BKM), Referat KM56 (E-Mail: km56@bkm.bund.de)
4. 2026/0260/DE - SERV30 - Media
5. Ustawa o promowaniu europejskich utworów audiowizualnych poprzez nałożenie obowiązku inwestycyjnego na dostawców usług medialnych (ustawa o obowiązku inwestycyjnym w zakresie usług medialnych – MedienInvestVG)
6. Usługi medialne na żądanie lub usługi wideo na żądanie
7.
8. Zgodnie z ustawą MedienInvestVG dostawcy usług medialnych, tj. serwisy oferujące filmy na żądanie oraz nadawcy telewizyjni posiadający mediateki, którzy czerpią korzyści dzięki widzom z Niemiec, mają obowiązek inwestowania 8 procent swoich obrotów netto (lub, w przypadku nadawców publicznych, wydatków na programy) w produkcję i dystrybucję europejskich utworów audiowizualnych. Celem jest trwałe zapewnienie stabilnego poziomu inwestycji w niemieckim sektorze produkcyjnym. Określoną część tych inwestycji należy przeznaczyć w ramach minimalnych podlimitów na produkcję nowych utworów (60%), na oryginalne utwory w języku niemieckim (80%) oraz na produkcje niezależnych producentów filmowych (70%). Ponadto klauzula o zwrocie praw ma na celu wzmocnienie pozycji niezależnych producentów filmowych. Aby jednocześnie zapewnić rynkowi wystarczającą elastyczność, klauzula wyłączenia umożliwia odstępstwa od przepisów ustawy dotyczących inwestycji na mocy dobrowolnego porozumienia zawartego między dostawcą usług medialnych a co najmniej jednym reprezentatywnym stowarzyszeniem producentów, pod warunkiem że dostawca usług medialnych zobowiąże się do zwiększonych inwestycji w wysokości co najmniej 12 procent oraz że zostaną ustalone sprawiedliwe warunki przyznawania praw do korzystania z utworów. Niemiecka Federalna Rada Filmowa (FFA) zweryfikuje przestrzeganie zarówno ustawowych, jak i dobrowolnych zobowiązań na podstawie poufnego przekazania odpowiednich danych liczbowych dotyczących obrotów i dokumentacji inwestycyjnej przez dostawców usług medialnych. W przypadku nieprzestrzegania zobowiązań FFA może nałożyć opłatę kompensacyjną. Skuteczność ustawy zostanie poddana ocenie po upływie trzech lat przez Pełnomocnika Rządu Federalnego ds. Kultury i Mediów (BKM), który przedstawi wyniki tej oceny Bundestagowi.
9. Ustawa MedienInvestVG ma na celu trwałe zapewnienie stabilnego poziomu inwestycji oraz różnorodności rynkowej przy jednoczesnym wspieraniu rozwoju europejskiego i niemieckiego przemysłu filmowego oraz konkurencji opartej na innowacjach. Ustawa ta przyczynia się zatem do utrzymania konkurencyjności sektora produkcyjnego w Niemczech i Europie oraz do wzmocnienia europejskiej branży filmowej i telewizyjnej, a także wspierania twórców działających w tej branży.
9a. Aby osiągnąć cel, jakim jest wzmocnienie niemieckiego i europejskiego przemysłu produkcyjnego oraz zapewnienie różnorodności oferowanych treści, ustawa MedienInvestVG gwarantuje, że wymagane przez nią inwestycje nie są przeznaczane wyłącznie na licencje dotyczące istniejących produkcji, ale także i w szczególności na tworzenie nowych treści.
Obowiązek przeznaczenia części inwestycji na utwory wyprodukowane w języku niemieckim wzmacnia niemieckojęzyczną branżę produkcyjną, promuje różnorodność kulturową w sektorze audiowizualnym i wspiera język niemiecki w zakresie dopuszczalnym przez prawo UE. Dyrektywa o audiowizualnych usługach medialnych umożliwia również państwom członkowskim podejmowanie środków mających na celu ochronę różnorodności kulturowej na rynku audiowizualnym. Państwa członkowskie mogą wprowadzić przepisy bardziej rygorystyczne niż te określone w dyrektywie o audiowizualnych usługach medialnych, na przykład dotyczące wymogów językowych, pod warunkiem że są one zgodne z prawem Unii. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) potwierdził to w swojej analizie obowiązkowego minimalnego limitu treści w języku hiszpańskim (zob. wyrok TSUE z dnia 5 marca 2009 r. – C‑222/07 – UTECA).
Kwalifikujące się utwory muszą być produkowane głównie przez producentów filmowych, którzy są niezależni od dostawcy usług medialnych zlecającego wykonanie utworu (= względna niezależność). Ten minimalny podlimit może być zatem zachowany tylko wtedy, gdy dostawca usług medialnych nie sprawuje kontroli korporacyjnej nad producentem. Wzmacnia ona różnorodność rynku, przyczynia się do utrzymania zróżnicowanego sektora produkcyjnego, a ostatecznie przynosi korzyści użytkownikom.
Ponadto ustawa służy tworzeniu zachęt dla producentów filmowych do wprowadzania innowacji i wzmacnianiu ich niezależności ekonomicznej. Cel ten osiąga się poprzez umożliwienie producentom filmowym czerpania bardziej długotrwałych niż dotychczas korzyści z rozwoju i produkcji utworów audiowizualnych. Obecnie istnieje strukturalna nierównowaga między dostawcami usług medialnych a producentami filmowymi, która ogranicza innowacyjność branży. Ustawa przeciwdziała temu problemowi poprzez wprowadzenie związanego z obowiązkiem inwestycyjnym stopniowego zwrotu praw na korzyść producentów. Mechanizm ten umożliwia niezależnym przedsiębiorstwom produkcyjnym tworzenie własnego katalogu praw wraz z upływem czasu, samodzielne wprowadzanie tego katalogu do obrotu oraz reinwestowanie uzyskanych z tego dochodów w rozwój nowych, innowacyjnych treści i projektów. W ten sposób niezależni producenci filmowi będą mieli bardziej długotrwały niż dotychczas udział w sukcesie ekonomicznym tworzonych i produkowanych przez siebie utworów, wzmacniając tym samym swoją odporność ekonomiczną i przeciwdziałając utrzymującej się tendencji do powstawania silnie zintegrowanych pionowo struktur korporacyjnych na rynku produkcji.
Wspieranie niezależnych produkcji nie służy przy tym wyłącznie celom ekonomicznym. Stanowi ono również istotny wkład w różnorodność kulturową zgodnie z Konwencją UNESCO w sprawie ochrony i promowania różnorodności form wyrazu kulturowego (2005 r.). Obowiązek inwestycyjny i zwrot praw nie są odrębnymi przepisami, lecz ściśle ze sobą powiązanymi instrumentami, które mogą osiągnąć pełny skutek regulacyjny tylko wtedy, gdy są stosowane w połączeniu ze sobą.
9b. Rozwój technologii mediów cyfrowych oraz rosnąca przepustowość łączy doprowadziły do powstania nowych usług na żądanie, a w wyniku postępującej konwergencji mediów – do zasadniczej zmiany w sposobie korzystania z mediów. Nielinearne usługi na żądanie – w szczególności serwisy wideo na żądanie oparte na subskrypcji i reklamach („Subscription-based Video-on-demand” S-VoD, „Advertisingbased Video-on-demand” A-VoD) – zyskują coraz większą popularność, podczas gdy zainteresowanie tradycyjną telewizją linearną maleje. Rynek jest przy tym zdominowany przez międzynarodowych dostawców, takich jak Netflix, Amazon Prime Video, Apple TV i Disney+, których oferta składa się głównie z utworów zleconych lub współprodukowanych przez nich, ale nie spełniających kryteriów „utworu europejskiego”. Unia Europejska zareagowała na ten rozwój sytuacji rynkowej już w 2017 roku: aby zapewnić odpowiedni poziom inwestycji w utwory europejskie, art. 13 ust. 2 dyrektywy o audiowizualnych usługach medialnych umożliwia państwom członkowskim nakładanie obowiązku bezpośrednich inwestycji w utwory europejskie zarówno na dostawców usług medialnych mających siedzibę na ich terytorium, jak i na dostawców, których usługi medialne są skierowane na ich terytorium, ale którzy mają siedzibę w innym państwie członkowskim (tzw. usługi transgraniczne).
Liczne państwa członkowskie UE, w tym Francja, Włochy, Portugalia i Hiszpania, korzystają już z tego uprawnienia europejskiego.
Za sprawą ustawy MedienInvestVG również Niemcy podejmują ten krok. Biorąc pod uwagę obowiązki inwestycyjne wprowadzone w wielu innych państwach członkowskich Unii Europejskiej na podstawie dyrektywy o audiowizualnych usługach medialnych, brak takiego obowiązku w Niemczech groziłby osłabieniem konkurencyjności. Dostawcy usług medialnych mogliby w coraz większym stopniu przenosić inwestycje, które dotychczas realizowali w Niemczech, do innych krajów europejskich, aby wypełnić istniejące tam obowiązki. Zgodnie ze sprawozdaniem Europejskiego Obserwatorium Audiowizualnego z dnia 11 września 2025 r. w sprawie inwestycji realizowanych przez nadawców telewizyjnych i serwisy streamingowe w europejskie treści oryginalne (s. 18) inwestycje globalnych serwisów streamingowych w Niemczech są znacznie mniejsze niż inwestycje w innych państwach członkowskich i, biorąc pod uwagę wielkość niemieckiego rynku produkcyjnego, nie spełniają również oczekiwań.
9c. Jednocześnie ustawa MedienInvestVG ingeruje w swobodę prowadzenia działalności gospodarczej przez dostawców usług medialnych jedynie w niezbędnym, ograniczonym zakresie: dostawcy wypełniają swoje obowiązki poprzez inwestycje bezpośrednie, zachowując przy tym swobodę wyboru odpowiedniego producenta filmowego oraz gatunku, formy i treści utworu audiowizualnego, który ma być wyprodukowany lub licencjonowany, zgodnie z przepisami niniejszej ustawy.
Obowiązek inwestycyjny dotyczy dostawców usług medialnych o bardzo zróżnicowanych modelach biznesowych, profilach programowych i strukturach organizacyjnych. W celu zapewnienia możliwie dużej swobody działania § 9 umożliwia im zawieranie porozumień z jednym lub większą liczbą reprezentatywnych stowarzyszeń producentów filmowych, dopuszczając tym samym odstępstwa od określonych w ustawie wymogów inwestycyjnych. Ta tzw. klauzula wyłączenia („opt-out”) ma na celu zapewnienie proporcjonalności interwencji ustawowej oraz zagwarantowanie, że obowiązek jest realizowany w sposób zgodny z prawami podstawowymi.
Skorzystanie z tej elastyczności wymaga, aby dostawca usług medialnych zobowiązał się do zwiększonych inwestycji w wysokości co najmniej dwunastu procent, a porozumienie zawierało postanowienie dotyczące praw do korzystania z treści, które w odpowiedni sposób uwzględnia interesy obu stron. Gwarantuje to, że cele ustawowe zostaną osiągnięte lub przekroczone w co najmniej porównywalnym stopniu również w ramach porozumienia branżowego. Klauzula wyłączenia przysługuje wszystkim dostawcom usług medialnych na równych zasadach.
To właśnie ta konkretna kombinacja, z jednej strony, dobrowolnych zobowiązań inwestycyjnych w ramach indywidualnie negocjowanych porozumień oraz przepisów ustawowych, i, z drugiej strony, ustawowego minimalnego limitu inwestycyjnego dla dostawców usług medialnych, pozwala na jak największą elastyczność ekonomiczną przy jednoczesnym zagwarantowaniu minimalnych poziomów inwestycji w Niemczech.
10. Odniesienie do tekstów podstawowych: Brak tekstu podstawowego
11. Nie
12.
13. Nie
14. Nie
15. Nie
16.
Aspekty TBT: Nie
Aspekty SPS: Nie
**********
Komisja Europejska
Punkt kontaktowy Dyrektywa (UE) 2015/1535
e-mail: grow-dir2015-1535-central@ec.europa.eu
